مردی از خانه بيرون آمد تا نگاهی به وانت نوی خود بيندازد و کيف کند. ناگهان با چشمانی حيرت زده پسر سه ساله خود را ديد که شاد و شنگول با ضربات يک چکش رنگ براق ماشين را نابود

می کند. مرد بطرف پسرش دويد، او را از ماشين دور کرد، و با چکش دستهای پسر بچه را برای تنبيه او خرد و خمير کرد. وقتی خشم پدر فرو نشست با عجله فرزندش را به بيمارستان رساند.
هرچند که پزشکان نهايت سعی خود را کردند تا استخوان های له شده را نجات دهند اما مجبور شدند انگشتان هر دو دست کودک را قطع کنند. وقتی که کودک به هوش آمد و باندهای دور دستهايش را ديد با حالتی مظلوم پرسيد: انگشتان من کی در ميان؟
پدر به خانه برگشت و خودکشی کرد.
دفعه ديگری که کسی پای شما را لگد کرد و يا خواستيد از کسی انتقام بگيريد اين داستان را به ياد آوريد. قبل از آنکه با کسی که دوستش می داريد صبر خود را از دست بدهيد کمی فکر کنيد. وانت را می شود تعمير کرد. انگشتان شکسته و احساس آزرده را نمی توان ترميم کرد. در بسياری از موارد ما تفاوت بين شخص و عملکرد او را متوجه نمی شويم. ما فراموش می کنيم که بخشيدن با عظمت تر از انتقام گرفتن است. مردم اشتباه می کنند. ما هم مجاز هستيم که اشتباه کنيم. ولی تصميمی که در حال عصبانيت می گيريم تا آخر عمر دامان ما را می گيرد.